پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی مطالعات فرهنگ و هنر آسیا 2716-9839 3 2 2025 02 19 Iran and Afghanistan Relations in "Sunless Refugee" دوگانه ایران و افغانستان در داستان آواره بی‌خورشید 17 34 10254 10.30465/acas.2025.51985.1184 FA زهرا حاتمی دانش آموخته دکترای رشته تاریخ، دانشگاه تهران Journal Article 2024 09 30 This article attempts to analyze how Iranian hosts and Afghan refugees are represented in the literary work "Awar-e Bi-Khorshid" by Mohammad Hadi Mohammadi, using postcolonial theory. The main question of this study is: what messages are conveyed through the depiction of Afghan refugees in the narrative of "Awar-e Bi-Khorshid," and what role does this portrayal play in constructing a new identity for Afghans in contrast to the Iranian "Others"? The hypothesis of this research is that the portrayal of Buman, an Afghan child laborer, in Mohammadi’s narrative is reflected more prominently in the narratives of Afghan writers as well. These narratives emphasize Afghanistan’s and Iran’s differing identities, races, languages, cultures, and histories, and attempt to highlight their distinctions while also addressing the marginalized position of Afghan migrants. These stories give voice to the marginalized Afghan refugee community, enabling them not only to counter opposing narratives but also to invert this subordinate portrayal and speak about their cultural, historical, and natural advantages. Their power of speech and storytelling has influenced Iranian writers’ perceptions as well, prompting them to produce their own works within such a discursive space. مقاله حاضر با استفاده از نظریه پسااستعماری تلاش در بازنمایی نحوه مواجهه ایرانی میزبان و افغان‌های مهاجر در اثر داستانی «آواره بی‌خورشید» نوشته محمدهادی محمدی دارد. پرسش اصلی مقاله حاضر آن است که تصویر ارائه‌شده از افغانی مهاجر در روایت داستانی «آواره بی‌خورشید» حاوی چه پیام‌هایی است و چه نقشی در برساخت هویت جدید از خودِ افغانی در برابر دیگریِ ایرانی بازی می‌کند. فرضیه تحقیق حاضر آن است که آنچه در روایت محمدی در بازنمایی زندگی بومان، کودک کارگر افغانی می‌یابیم به نحوی پُررنگ‌تر در روایت‌ نویسندگان افغانی نیز قابل ردیابی است که در آن بر هویت، نژاد، زبان، فرهنگ و تاریخ متفاوت افغانستان و ایران تأکید شده و تلاش گردیده است در مقابله با موقعیت فرودستی جامعه مهاجر، وجوه امتیازبخشی آنان برشمرده شود. این روایت‌ها جامعه فرودست‌انگاشته‌شده افغانی مهاجر را به صدا درآورده و به آن‌ها این امکان را داده است که نه‌تنها با روایت‌های مخالف خود مقابله کنند، بلکه این روایت فرودست‌کننده را برعکس نمایند و از مزایای فرهنگی، تاریخی و طبیعی کشور خود سخن بگویند. قدرت سخن و روایت آن‌ها به نحوی است که توانسته است بر ذهنیت نویسندگان ایرانی نیز تأثیرگذار شده و آن‌ها را وادار به نگارش آثار خود در چنین فضای گفتمانی کند. https://asianculture-artstudies.ihcs.ac.ir/article_10254_805b74daca86ea2e20ca9c166ee52f9e.pdf