پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی مطالعات فرهنگ و هنر آسیا 2716-9839 1 1 2023 02 20 The Representation of Human and Universe in Chinese Language and Culture بازنمود رابطه انسان و جهان در نظام نوشتاری و فرهنگی چین 53 74 2883 10.30465/acas.2019.2883 FA وجیهه سادات پورنجفی مربی زبان و ادبیات چینی، دانشگاه شهید بهشتی شهروز شریعتی استادیار علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2019 10 10 The relationship between the language and the thought in the understanding of universe has been always regarded as one of the long standing intellectual concerns in human sciences, and studying the relationship between these variables has turned into a scientific and academic activity. But according to some theories such as ‘linguistic turn’ and the related criticisms, nowadays, the language has lost its importance as a tool for thought transition and has been presented as a means for shaping and revelation of the outer world. The present article studies the relation between the human and the universe in Chinese language system and focuses on the importance of correlation between the language and the thought based on philosophical and ontological reflections in Chinese language and characters. In this article, Chinese written system, as the only universal written system which has been developed as an interconnected chain since 8000 BC and survived as a bearer for transferring Chinese culture and intellect, can now at least function in the form of Chinese civilization, as a black box in understanding and discovering human’s ontological foundations. Accordingly, in addition to studying the Chinese written system in ancient time, the present article, from a cultural point of view, tries to find that how the relationship between the human and the universe has been reflected in Chinese written system using the doctrines of some prominent contemporary language theories رابطۀ زبان و اندیشه در فهم هستی همواره یکی از دغدغه‌های فکری دیرینه در علوم انسانی بوده و بررسی رابطۀ این دو متغیر به فعالیتی علمی و دانشگاهی تبدیل شده است. این در حالی است که با طرح نظریاتی نظیر «چرخش زبانی» و نقدهای وارد بر آن امروزه جایگاه و اهمیت زبان در آفرینش از ابزاری برای ایجاد ارتباط و انتقال اندیشه خارج و هم‌چون ابزاری برای شکل‌دهی و مکاشفۀ جهان بیرونی مطرح شده است. این مقاله، ازمنظری میان‌رشته‌ای، رابطۀ زبانی انسان و هستی را در نظام نوشتاری و اندیشگانی چینی، به‌عنوان دو بخش مهم نظام ارتباطی، بررسی می‌کند و بر اهمیت هم‌بستگی بین زبان و اندیشه برمبنای تأملات فرهنگی در زبان و خط چینی تأکید خواهد کرد. ازمنظر این مقاله، نظام نوشتاری چینی، درمقام تنها نظام ارتباطی کهن جهان که از آغاز پیدایش تا کنون چون رشته‌ای به‌هم‌پیوسته تکامل خود را در ادوار مختلف تاریخی چین پشت سر گذاشته و به‌مانند حاملی برای انتقال فرهنگ و تفکر چین به بقای خود ادامه داده است، می‌تواند هم‌چون جعبۀ سیاهی برای فهم و کشف بنیان‌های هستی‌شناسی انسان عمل کند. براین‌اساس، این مقاله با استفاده از آموزه‌های برخی از شاخص‌ترین نظریات زبانی معاصر، ضمن بررسی نظام نوشتاری زبان چینی در عصر باستان، می‌کوشد ازمنظری فرهنگی به این پرسش پاسخ دهد که ارتباط انسان و جهان در نظام نوشتاری و فرهنگی چین چگونه بازتاب یافته است؟ https://asianculture-artstudies.ihcs.ac.ir/article_2883_c3008b2c6f5370b744850a98a95b73ad.pdf