پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی مطالعات فرهنگ و هنر آسیا 2716-9839 3 1 2024 08 22 Analysis of the Structure of Ramla and Damascus Cities during the Umayyad Period تحلیل ساختار شهرهای رمله و دمشق در دوره امویان 57 86 8722 10.30465/acas.2023.29785.1098 FA سیدمهدی خاتمی مدیر گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. ُسمیه حق روستا دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2024 04 12 The Umayyad period is one of the most important historical periods in the early Islamic era because of its vast geographical area. The Umayyad conquered Eastern Roman influenced by ancient Greek and Roman art, before the advent of Islam. Therefore, Umayyad urban planning was affected by architectural and urban styles of Eastern Rome. At the same time, Islam had its influence on its architecture. This article aims to analyze urban structures of this period and examines two cities of Ramla (a new city built by Muslims) and Damascus (a city transformed by Muslims) as two major cases. The research method of this article is based on documentary examination and descriptive-interpretive analysis of various texts that have been analyzed by using qualitative strategies. The results of the study indicate that Muslims in the Levant created a kind of adaptive urbanization. It means that they often did not make major changes in conquered cities, and only adapted the urban elements to their needs. دوره امویان به لحاظ دارا بودن بزرگ‌ترین قلمروی جغرافیایی، از مهم‌ترین دوره‌های تاریخی صدر اسلام به شمار می‌رود. امویان سرزمین‌های تحت حکومت رم شرقی را که تا قبل از ورود اسلام متأثر از هنرهای یونانی و رومی باستان بودند، فتح کردند. از این‌رو شهرسازی امویان از حیث تأثیرگذاری اسلام و تأثیرپذیری از سبک‌های معماری و شهرسازی رم شرقی، حائز اهمیت است. این مقاله در تلاش است تا به تحلیل ساختار شهری این دوره بپردازد و دو شهر رمله (شهر جدید ساخته‌شده توسط مسلمانان) و شهر دمشق (شهر تغییرشکل یافته توسط مسلمانان) را به‌عنوان نمونه، موردبررسی قرار دهد. روش تحقیق مقاله، بررسی اسنادی و تحلیل‌های توصیفی- تفسیری متون مختلف است که با بهره‌‌گیری از راهبردهای کیفی مورد تحلیل قرار گرفته اند. نتایج این تحقیق نشان‌ می‌دهد که مسلمانان در شام، نوعی شهرسازی تطبیقی را ایجاد کردند؛ به این معنا که غالباً تحولات اساسی در شهر ایجاد نمی‌کردند و تنها عناصر شهری را با نیازهای خود منطبق می‌کردند.<br /><strong> </strong> https://asianculture-artstudies.ihcs.ac.ir/article_8722_da40657c9fece7e48d30af42d31d4350.pdf