نیرنوری، عبدالحمید(۱۳۷۵). سهم ارزشمند ایرانیان در فرهنگ جهان. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
کویاجی، جی، سی(۱۳۵۲). آئینها وافسانههای ایران و چین باستان. ترجمۀ جلیل دوستخواه. تهران : شرکت کتابهای جیبی.
کالج، مالکوم(۱۳۵۷). پارتیان. ترجمۀ مسعود رجب نیا. تهران: انتشارات سحر.
مسعودی، ابو الحسن علیبنحسین (۱۳۵۶). مروجالذهب و معادن الجوهر. ترجمۀ ابوالقاسم پاینده. جلد اول. چاپ دوم.تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
قرخلو، مهدی(1380). حوزه جغرافیایی تمدن ایرانی. فصلنامۀ مطالعات ملی. شمارۀ7، 91-110.
پیگولوسکایا ، ن. و (۱۳۵۴). تاریخ ایران. ترجمۀ کریم کشاورز. تهران: انتشارات پیام.
آذری، علاالدین (۱۳۶۷). تاریخ روابط ایران و چین. تهران: امیرکبیر.
سابقی، علیمحمد (1384). جایگاه تاریخی زبان و ادب فارسی در سین گیانگ. نامۀ پارسی79-98.
تونگ، چنگ(۲۰۰۶) «کتیبۀ فارسی وعربی در مسجدسیمرغ (senghuang) هانجو و فعالیت بازرگانان ایرانی در هانجودرسلسله مغول». مجلۀ موزۀ شانگهای، چین.
ستوده، غلامرضا (بیتا). «کتیبه فارسی مسجد هانجو در چین». مجلۀ آینده. ۳۳۴- ۳۳۹.
بینام (۱۳۲۳) « نفوذ تمدن ایرانی درخارج: شعرسعدی در چین»، یادگار مهر، شمارۀ۲.